یک صدمین سالروز قحطی بزرگ و ضرورت توجه به امنیت غذایی

در همه جا بارها گفته ام و تاکید کردم که ایران به دلیل خشک بودنش کشوری نیست که بشود روی کشاورزی آن حساب باز کرد،مخصوصا برای صادرات،و ایران باید مسیر صنعتی شدن را برود،اما مساله ای که ذهنم را مشغول کرده است این هست که هرچند همه این موارد هست ولی از امنیت غذایی نمیشود غافل شد و امنیت غذایی به هیچ وجه شوخی بردار نیست.

یک قرن قبلدر چنین روزهایی بود که قوای انگلیس در سالهای جنگ جهانی اول دست در دست بخشی از تجار محتکر ایران قحطی بزرگ (1917-1919) در ایران راه انداختند،اسناد آمریکایی ها بیرون دادند بسیار وحشتناک است میلیون ها ایرانی(تا نه میلیون نفر ذکر میشود)جان خودشان را از دست دادند،مردم از فرط گرسنگی به خوردن همدیگر و مرده های همدیگر و مرده های حیوانات روی آوردند،فیلم یتیم خانه ایران تنها بخشی از قحطی بزرگ را به نمایش میگذاشت،اگر قرار بود همه رخدادهای آن سالها به نمایش گذاشته شود چیزی به اسم غرور ملی باقی نمی ماند،محمد قلی مجد کتاب جالی در این مورد نوشته است.کتاب از اینجا قابل دانلود است.

در ادامه هرچند ایران کشوری نیست که بشود روی کشاورزی آن زیاد حساب باز کرد ولی قلع و قم کردن همه کشاورزی به بهانه کمبود آب یک خیانت هست چون تاریخ همیشه تکرار میشود،هیچ تضمینی وجود ندارد که در یک برهه دیگر تاریخی یک قحطی بزرگ دیگر در ایران رقم نخورد،هرچند کاشتن خیار و هندوانه و ... که یک کیلو اش تا سیصد لیتر آب را نیازمند است باید جمع شود اما ایران باید تحت هر شرایطی توانایی تولید تعدادی از اقلام کشاورزی ضروری مانند گندم و ... را بصورت خودکفا داشته باشد و نباید اجازه داده شود صنعتی شدن کشاورزی و تامین نیازهای اولیه مردم تحت شعاع قرار داده شود.

کشوری که در دارو و گندم خودکفا نشود هر بار که اراده کنند می توانند از پای درش بیاورند،مورد مشابه را داشتند چند سال در برنامه نفت در برابر غذا و دارو سر صدام پیاده میکردند،اسرائیل که بزرگترین فرقه و سکت زمین هست به قدری پیرامون مساله غذا حساس است که واردات گندمش را تنها از آمریکا که دهها برابر نیاز جهان گندم تولید میکند انجام نمیدهد و از ده کشور دیگر نیز گدم وارد میکند تا اگر روزی آمریکایی ها خواستند پشتش را خالی بکنند دچار قحطی نشود و در جای خشکی مانند سرزمین های اشغالی به انواع روش های کشاورزی با کمترین مصرف آب روی آورده است که در ایران متاسفانه چیزی به اسم آبیاری قطره ای و روش های دیگر پیاده نشده است و این مساله باعث میشود که ۹۶ درصد آب در بخش کشاورزی اتلاف شود در حالی که با همین آب کم در صورت اینکه روش های نوین پیاده شود و محصولات کشاورزی مناسب با آب و هوای ایران کشت شوند میتوان چندین برابر غذا تولید کرد و در بخشهایی خودکفا شد.

زمانی که قرار باشد کشوری را به زانو دربیاورند فرقی ندارد که چه اندازه دلار و کارخانه دارد با اعمال تحریم های غذایی و پیاده کردن شرایطی مشابه 1917 دوباره این کار را خواهند کرد.

کانال تلگرام من/پروفایل فیسبوک من/پروفایل اینستاگرام من/پروفایل دوم اینستاگرام من(نوشته های وبلاگی)/ صفحه من در ویکا/صفحه من در توئیتر

/ 0 نظر / 41 بازدید